Tafeltennistafels in Amsterdam-Noord

Mei 2011

Amsterdam-Noord onderscheidt zich van de rest van de stad door de hoge concentratie aan openbare tafeltennistafels. Het is niet dat in Osdorp, Zuidoost, Watergraafsmeer of Slotervaart zulke tafels geheel ontbreken in het straatbeeld, maar het zijn er niet zoveel als in Noord. Denk aan de Metaalbewerkerweg, de Magnoliastraat, de Schellingwouderdijk, het Sterrenplein, de Lohuisstraat, Dijkwater of het speelplaatsje aan de zuidkant van de Grote Diestraat. Je zou er een fietsroute aan kunnen wijden.

De meeste van deze publieke pingpongmeubels staan er wat verloren bij, opzij van een flat, in een berm, en doen morsig en onverzorgd aan. Ze zijn gemaakt van donkergrijs, log beton en niet inklapbaar. Het netje is ook van beton, of van stevig metaalwerk. Het bolt in ieder geval niet op in de wind. Vanwege hun robuuste bouw valt de slijtage wel mee, al zijn ze vaak betekend en bekrast. Lees “Tafeltennistafels in Amsterdam-Noord” verder

Biografie

Anton Valens (1964, Paterswolde) volgde de opleiding schilderen aan de Indiana University of Pennsylvania (U.S.A.), Academie Minerva (Groningen), Rietveld Academie en Rijksacademie (Amsterdam). In de jaren daarna werkte hij in de thuiszorg, als thuishulp-A, gaf hij les aan de Rietveld Academie binnen de afdeling Woord & Beeld, en exposeerde van tijd tot tijd op wisselende lokaties.

In 2004 verscheen zijn debuut Meester in de hygiëne, waarvoor hij de Marten Toonder-Geertjan Lubberhuizenprijs en de Lucy en B. Van der Hoogtprijs ontving. Dweiloorlog en Ik wilde naar de rand van Beijing kwamen uit in 2008. De novelle Vis zag in 2009 het licht.

Hij debuteerde in 2004 met de  roman Meester in de hygiëne, over Bonne, die in de thuiszorg werkt. Het boek werd bekroond met de Lucy B. en C. W.van der Hoogtprijs 2006 en de Marten Toonder-Geertjan Lubberhuizenprijs 2005. Hij publiceerde vervolgens Dweiloorlog, Verhalen over oude mensen en Ik wilde naar de rand van Beijing, een reisverhaal.
In 2009 verscheen de novelle Vis, die zeer goed werd ontvangen en inmiddels in het Duits is vertaald. Op 24 februari 2012 verscheen Het boek Onbij Uitgeverij Augustus. Het werd genomineerd voor Het Beste Groninger Boek 2012, de AKO Literatuurprijs 2012 en de Halewijn Literatuurprijs 2012, ”… een bij vlagen hilarische, bloedmooi geschreven roman waar het talent van Anton Valens van elke pagina af spat. Man&Post is een onvergetelijke vriendenclub.”

In Frankrijk verscheen in 2011 de vertaling van Meester in de hygiëne onder de titel Homme de Menage . Het boek werd genomineerd voor Le Prix du Marais 2012.

Anton Valens leeft en werkt momenteel in Amsterdam.

 

Meester in de hygiëne

valens---meester-in-de-hygiene-webFlaptekst
‘Steeds als ik levensmoe ben, verschijnt het beeld van een hoogbejaarde dame voor mijn geestesoog. Ze heeft kromme benen en een bochel. Ze zit in een veel te grote haardstoel, zodat haar in muisgrijze sloffen met bontkraagjes gestoken voeten de vloer niet raken, en houdt een kopje koffie in haar hand.’ Aan het woord is Bonne, het ‘hulpie’ van mevrouw Waghto en een aantal andere hulpbehoevende ouderen, die hun huis doorwerkt en al lappend en boenend ingespeeld raakt op zijn cliënten. Die slaan zich ondanks hun eenzaamheid en haperende lijf en hersenen door het leven op een wijze die veelal bewondering wekt bij de tobbende Bonne. Kunstschilder in opleiding is hij, en ongelukkig in de liefde. Zijn baan in de Thuiszorg is niet enkel bijverdienste: de fabulerende meneer Ripmeester, de zwammende mevrouw Stelle, mevrouw Nieuwklap en haar dwergparkiet Peter, de angstige mevrouw Humbert – ze tillen hem uit zijn somberte. Zo zorgvuldig als hij hun spullen behandelt – de prullaria die een heel leven zijn meegesleept – zo zorgvuldig ook luistert hij naar hun verhalen en hun taal. Door zijn betrokkenheid raakt hij op gespannen voet met de Thuiszorg-leiding; als de nood aan de man komt, blijken hun decreten waardeloos.

Meester in de hygiëne bevat portretten van negen oude mensen, geschilderd in de kommer en kwel van hun Hollandse interieurs, door een fijnschilder met een neus voor het tragikomische.

Deze bundel doet vermoeden dat er in Nederland een nieuw dubbeltalent is opgestaan. Iemand die kan schilderen met taal. – ELSBETH ETTY in NRC HANDELSBLAD
Lees “Meester in de hygiëne” verder

Dweiloorlog

Anton Valens - DweiloorlogFlaptekst
De flat op Wamberg die ze bewoonde was zo volgeladen met spullen uit een ver en nabij verleden dat haar persoon er haast in verloren ging, als een drenkeling in een vloed. Het was de bedoeling dat ik haar zou helpen met opruimen, maar in de maanden sinds onze kennismaking had ik vrijwel geen vorderingen geboekt.

Tijdens zijn werk bij de Thuiszorg maakte Anton Valens kennis met ouden van dagen. Door zijn regelmatige bezoeken kreeg hij een bijzondere band met een aantal van hen; met anderen viel geen woord te wisselen, maar ook zij hebben een onuitwisbare indruk op hem gemaakt. In Dweiloorlog beschrijft Valens hun dagelijks leven en de gesprekken die hij met hen heeft gevoerd. De verhalen zijn ontroerend, soms aangrijpend, maar altijd licht van toon en ze getuigen van grote betrokkenheid bij de geportretteerden.

Klik hier voor de uitzending van Desmet live waarin Anton Valens voorleest uit Dweiloorlog.


Pers
De situaties waarin Bonne belandt zijn soms huiveringwekkend en hilarisch tegelijk. Lees in het titelverhaal hoe hij, liggend op de ‘drassige vloerbedekking’ onder het bed van mevrouw Deelsnijder, de lijntjes van de tentconstructie boven het matras probeert aan te spannen. Het is een meesterlijke slapstick. […] De verhalen zijn […] van  overminderd hoge kwaliteit. De schrijver voegt een aantal klassieke personages aan zijn toch al indrukwekkende verzameling toe. **** – DAGBLAD VAN HET NOORDEN

Lees “Dweiloorlog” verder

Tigger

He is a very Bouncy Animal and resembles a tiger. He is always in an electrifying & exuberant mood and loves to bounce, bounce and bounce. He is 23 inches tall and his most standout feature is his springy tail. His character is easily recognizable by the black & orange stripes, a springy tail, and a long chin, beady eyes which all mix well into his bouncy and fun loving personality. He is a bouncy, pouncy, flouncy and a trouncy creature that is always looking to make the most out of what life has to offer. The most wonderful thing about Tiggers is that “I’m the only one!” Tigger likes to bounce a lot, “cause that is what Tiggers do best.” His favourite food is the extract of malt but is known to be an extremely fussy eater. He takes a lot of pleasure in being able to “unbounce” some of the other animals in the 100 Acre Wood.

no images were found

Ik wilde naar de rand van Beijng

Anton Valens - Ik wilde naar de rand van BeijngFlaptekst
In dit Chinese reisverslag toont Valens zich een alerte, onbevangen en geestige observator die in korte verhalen een breed en sfeervol panorama neerzet. Zeker, ook bij hem vallen de steekwoorden Economische Groei, Milieu, Mensenrechten, Olympische Spelen en Mao, maar het zijn fenomenen op de achtergrond. Op het eerste plan staan de mensen die hij tegenkomt. Winkelmeisjes, bureaucraten, discogangers, bedelaars en soldaten. En een panda die hem in de ogen kijkt.

Wie nooit naar China wilde reizen zal daar na het lezen van Valens’ beeldende verslag aan gaan twijfelen. Wie het land kent zal veel herkennen.


Pers
Valens kijkt onbevooroordeeld, formuleert prachtig, en heeft een fijn gevoel voor humor.TROUW

Valens verbleef in 2007 een tijdje in een Pekings appartement. Zijn opzet is niet zozeer het verklaren van China, hij geeft vooral impressies van het leven op straat. Want Valens wandelt graag, liefst op de bonnefooi, waardoor hij soms voor verrassingen komt te staan. […] Valens beschrijft zijn verlorenheid zonder oordeel of vooroordeel. Maar in zijn observaties van de inwoners van Peking proef je wel een behoorlijke afstand, dreiging zelfs. Voortreffelijk typeert hij zijn oude buurvrouwtjes in hun indentieke kledingstijl. – DE VOLKSKRANT

Lees “Ik wilde naar de rand van Beijng” verder